NADA, nin NAIDE, é o que parece.

" La vida te da sorpresas, sorpresas te da la vida". Si, gran verdad. Que esto funciona así, é triste, pero é así.
Que a persona na que más confías, é a que más te jode, a que más che promete, a que menos cumple, a que más dice, a que menos fai. Que a persona que che desea o mellor, está facendo o imposible pa que non sexa así, que o que más che pregunta, é ao que menos lle importas, que ao que más queres, é o que menos te quere.
Quen che sonrie a cara, clavacha na espalda, quen che dice " sempre vou estar ahí" é quen antes se vai. Que é lei de vida, que foi, é, e será. Si algo teño claro é que eu non quero eso, e si non quero eso, suponse que non quero nada, porque "eso" é todo. Pois non, non quero nada. Non quero promesas, sonrisas, interés nin sempres. Quero alguien que non me prometa nada, que mo demostre día a día. Non quero que me sonrian de cara, quero que o faigan cando se den a volta. Quero que me pregunten como estou, todos os días da miña vida, sin excepción, non solo canto este mal. E quero sempres que se cumplan. Porque está claro, que hai moita "xente", pero aínda quedan algunhas "personas".